Een tweede familie

Tegenwoordig bouw ik AI en automatisering voor organisaties die willen innoveren waar het telt. Met Claude Code, lokale AI en open source software, vanuit mijn laptop, draaiend op eigen servers bij Hetzner.

Ooit was mijn werk precies het tegenovergestelde. Toen maakte ik plekken. Fysieke ruimtes waar mensen binnenliepen, koffie haalden, elkaar tegenkwamen en bleven hangen. Coworking spaces, creatieve hubs. Ik vond het heerlijk.

Dit is een terugblik. Op mooie jaren, en op de periode waarin alles wat ik bouwde ineens verboden werd.

Het begin: tweeduizend meter leegstand

In 2018 volgde ik een idee zonder ruimte en zonder plan op papier. Alleen het gevoel dat er iets miste: een plek waar creatieve ondernemers niet zomaar een bureau huurden, maar érgens bij hoorden.

Toen kwam ik Jan tegen. Met hem en een groep vrijwilligers bouwde ik tweeduizend vierkante meter leegstand om tot iets levends. Binnen een jaar hadden we ruim veertig leden. Allemaal creatieve ondernemers, allemaal met hun eigen ding, allemaal onder één dak.

Mijn rol was breed, en dat was juist het mooie. Ik verbouwde de ruimte, deed marketing en verkoop, gaf rondleidingen, organiseerde de avonden, bracht mensen bij elkaar en hielp ze vooruit. Geen twee dagen waren hetzelfde.

Voor veel mensen werd het een tweede thuis. Er ontstond een familie, en die bleef niet binnen de muren. De energie sloeg over op de buurt. Precies wat zo'n plek hoort te doen.

En toen kwam corona

Bedenk wat een lockdown betekent voor iemand die zijn werk maakt van mensen samenbrengen. De hele propositie was samen. Samen werken, samen koffie, samen een evenement. Van de ene dag op de andere was dat precies wat niet meer mocht.

Een coworking space in lockdown is een contradictie. Lege bureaus, stille gangen, een gemeenschap die je alleen nog door een scherm zag. Daar liep dit eerste avontuur stuk.

Opnieuw beginnen, in een pand uit 1530

Toen de maatregelen voorbij waren, begon ik opnieuw. Dit keer in Dordrecht. Ik mocht de zolder van een eeuwenoud monument ombouwen tot werkplek voor ruim twintig creatieve ondernemers.

Dat pand had een geschiedenis waar je stil van wordt. Gebouwd in 1530, een van de oudste monumentale woonhuizen van Nederland. Ooit woonhuis en wijnopslag, vernoemd naar een wijnhandelaar die bezoek kreeg van Willem van Oranje. Door de eeuwen heen ook hoofdkwartier van de schutterij, herberg en school. Het oudste bekende gestucte plafond van Nederland ligt er. En daar bouwde ik, vijfhonderd jaar later, een broedplaats met thuisgevoel.

Ik liet de gemeenschap groeien met campagnes, evenementen en veel netwerken. Het werkte. Weer ontstond die sfeer waar het me om ging: mensen die elkaar opzochten omdat ze het leuk vonden, niet omdat het moest.

Tot ik eruit moest. De gemeente weigerde het brandsysteem te vervangen, en zonder dat mocht het pand niet open blijven.

Het laatste hoofdstuk

In maart 2022 verhuisde ik de Dordtse gemeenschap naar een ander historisch pand, een voormalige meisjesschool. Bedoeld als tijdelijk, in afwachting van plannen met de gemeente voor een grotere, permanente hub. Even bivakkeren, dan door naar iets blijvends.

Het liep anders. Het pand was slecht onderhouden: lekkages, te weinig ruimte. En de financiële druk werd te groot. Op een gegeven moment moest ik erkennen dat ik het niet langer kon dragen. Ik droeg het project over aan de gemeenschap zelf en deed een stap terug. Daarna werkte ik een jaar freelance in de techniek, om op adem te komen.

Wat het me bracht

Het voelde toen als falen. Achteraf zie ik het anders.

Een paar jaar lang maakte ik plekken waar honderden mensen elkaar ontmoetten, samenwerkten, vriendschappen en bedrijven opbouwden. Dat verdwijnt niet als een pand dichtgaat. Dat zit in de mensen.

En als ik nu aan AI-systemen bouw, herken ik er nog steeds hetzelfde in. Ik bouw graag dingen waar anderen écht iets aan hebben. Vroeger waren dat plekken vol mensen. Nu zijn het systemen die organisaties helpen innoveren waar het telt. Bij de overheid, in de zorg, bij energie en infra, waar het werk te belangrijk is om zomaar uit handen te geven. De schaal is anders, de stilte is anders, maar de drive is dezelfde: iets bouwen dat mensen verder helpt.

Het cirkeltje is rond

Waar ik vroeger voor anderen een tweede thuis bouwde, zit ik inmiddels zelf bij 42workspace. Daar vond ik precies datzelfde terug: een tweede familie. Het blijkt van twee kanten te werken. Je kunt de plek bouwen, en je kunt er ook gewoon binnenlopen en thuiskomen.

Mooie tijden. Toen, en nu weer.